Kuran’da Mutlu Aile Yoktur

Kuran’a göre:

Adem ile Havva birbirine düşmandı. İnsanlığın yeryüzündeki hikayesi böyle başlar.

İki oğullarından biri diğerini öldürdü. Katil ve maktul. İkisini de yitirdiler.

II. Adem sayılan Hz. Nuh’un oğlu asiydi, tufanda boğuldu.

İbrahim A.S.’ın “baba” diye hitap ettiği kişi putperestti. Ona cefalar etti. Hz. İbrahim’in 80 yaşını geçtikten sonra baba olduğu rivayet edilir. Hanımı Sarah ile Hacer arasında mesele vardı. Hz. İsmail’i yıllarca çölde bıraktı. Kavuştuğunda da kurban etmesi gerekti. Aşırı anlam yüklemişti.

Lut peygamberin karısı afet sırasında söz dinlemediği için taş oldu.

Yakup A.S.’ın 10 oğlu babalarına ihanet edip kardeşleri Yusuf’u öldürmeye yeltendiler. 30 yıla yakın babayla evladını ayırdılar. 30 yıl boyunca her saniye yalan soludular. Güya affedildiler ama yalan ve hile genlerine işledi bir kere. 4000 yıldır çocuklarını mütemadiyen dürtüyor bu gen. Kah onların başına bela açıyor kah onları insanlığın başına bela ediyor.

Hz. Musa babasız büyüdü. Firavun’u baba bildi. Ömrü, onu besleyip büyüten adamla mücadeleyle geçti.

Hz. İsa babasızdı. İftiralarla büyüdü.

Peygamber Efendimiz doğduğunda babası vefat etmişti. Annesinden yıllarca ayrı kaldı, çocuk yaşta annesini de kaybetti. 7 çocuğundan 6’sı o hayattayken vefat etti. Kimi çocukken vefat etti, kimisi ise işkenceyle öldürüldü.

Kuran’da adı geçen peygamberlere baktığımızda çoğunda en üst düzeyde aile dramları var. Hiçbirinde mutlu aile tablosu sunulmuyor.

Muharref Tevrat’da durum çok daha vahimdir. Nuh’un kızları tarafından sarhoş edilip ayartıldığı, Eyyüp’ün doğduğu güne lanet ettiği geçer.

Muharref İncil’de açıkça aile karşıtı cümleler vardır: “Ben babayla oğulun, anneyle kızın, gelinle kaynananın arasına ayrılık sokmaya geldim. İnsanın düşmanı kendi ev halkı olacak”.

Kuran’da ise şöyle geçer: “Eşlerinizden ve çocuklarınızdan size düşman olanlar vardır” (Teğabun, 14).

Bu kadar keskin realizm karşısında modernite toplumlarının evliliği romantizmle, aileyi idealizmle yoğurması nedendir? Bunu neyle izah edeceğiz?

Belki de ailenin kırılganlaşması tam da bu sebepledir: Nikah ve ailenin realist okunmaması, fazla romantize edilmesi, idealizme gömülmesi.

Hangi konuda idealizmi abartırsak realitenin daha bozuk hale gelmesi sonucunu yaşıyoruz.

Mesela, kendimizi idealize edersek daha yetersiz hale geliyoruz. Çocuğu idealize edersek daha dengesiz bir çocuk ortaya çıkıyor. Devleti idealize eden toplumlarda devlet daha bozuktur. Hep böyledir.

Aile de esasen bunun kurbanıdır. Realist zemin kaybolmuştur.